Stress

“Ik zou toch zweren dat ik die bruine schoenen de laatste keer terug had gezet in het rekje!?” Verwoed trek ik alle kinderlaarsjes, pumps en hardloopschoenen uit het rek, graaf in een berg van mutsjes, handschoenen en aanverwanten in de hoop onderop mijn schoenen aan te treffen. Binnensmonds vervloek ik de winter die zich nog maar amper heeft aangediend en nu al bezit heeft genomen van onze garderobe. De ene schoen vind ik terug in een regenlaars en de ander achter de gymtas van mijn dochter. Struikelend, half voorovergebogen klim ik uit de gangkast. Daarna schop ik eerst mijn koffie om, die ik zo handig naast mij had neergezet tijdens mijn zoektocht. Vervolgens stoot ik mijn hoofd aan de deurklink. Geen tijd meer voor droge sokken, dus ren ik met koffie in mijn schoenen naar de auto. Mijn kinderen voor mij uit jagend en verwijtend dat ze echt eerder hun tanden moeten poetsen; “nu komen we te laat op school!”. Als ze maar niet denken dat ik te hard ga rijden om nog op tijd te komen.

De dag is nog niet begonnen of de stress spuit al uit mijn oren. Althans, dat is voor het verhaal beter. Deze inleiding dient toch vooral gezien te worden als een illustratie van stress, die voor de meeste ouders onder ons herkenbaar zal zijn. Ik zocht naar een voorbeeld van stress op de werkvloer en ontdekte dat je daar ook snel belandt in karikaturen. Deadlines die op je afdonderen, een agenda die als een zondvloed over je heen spoelt of een manager die met een rood hoofd in je oor staat te schreeuwen. Ik denk dat werkstress vaak veel subtieler is. En dat het daarom ook moeilijk waarneembaar is voor je omgeving. 

Stress kan zitten in kleine onzekerheden, die zich aan elkaar rijgen als een lange ketting die je met je meesleept. Misschien vind je het lastig om toe te geven dat je, ietwat dominante collega, slecht is in het formuleren van een heldere vraag, of concrete opdracht. Waardoor je zelf gaat invullen wat hij of zij bedoeld zal hebben. En terwijl je vordert in je werkzaamheden kruipt de twijfel langzaam van je buik je hoofd binnen. Deze collega staat niet bepaalt bekend om een subtiele manier van communiceren. Wanneer blijkt dat je inderdaad een verkeerde aanname hebt gedaan wordt je op de afdeling aan de schandpaal genageld. Je durft niet te zeggen dat je collega een ramp is in communiceren. En dus onderga je de hoon, maakt een grap en neemt je voor nooit meer in een vergelijkbare situatie te belanden. Maar de eerst volgende keer dat het zich voordoet kijk je in de ogen van de collega. En slaat alle hoop op een weerwoord te pletter op je angst voor een vernedering. Dus je doet je best en gaat op hoop van zegen beginnen aan een nieuwe opdracht. Ondertussen vreet het energie, energie die je niet ergens anders mee kan opladen. Je brandt langzaam op.

Aangezien dit een blog is en geen managementboek vol open deuren, zal ik het kort houden. Veel van deze iets subtielere vormen van stress, (die raken aan een eigen onzekerheid) zijn relatief eenvoudig te verhelpen. Door in je werkproces in te bouwen dat je wederzijds verwachtingen uitspreekt bijvoorbeeld. Door communicatie en terugkoppeling te borgen in je processen op de werkvloer, werk je niet alleen efficiënter en is het ook een stuk gezelliger op je afdeling. Ontspannen medewerkers hebben ruimte in hun geest om verder te kijken dan hun eigen taken alleen. Ze zijn betrokken en voelen zich verbonden met de werkgever. Ze kijken om naar hun collega’s en lopen vanzelf een stukje sneller. 

Bron: Ikzelf

Reactie plaatsen
arrow_drop_up arrow_drop_down