19 maart 2021 

Dromen, durven, doen

Prettig Anders?

Dit is mijn laatste bericht in de reeks over de verkiezingen.  En wie de uitslagen heeft gezien vraagt zich misschien af of er wat gaat veranderen. Ik hoop het  wel. De (bijna) vier jaren zijn voorbij en dat betekent dat er een nieuw seizoen aanbreekt. Zaaien, groeien en oogsten was het toch? Zo is het altijd met verandering. In mijn optiek biedt elke nieuwe regeerperiode kansen en geeft het ruimte voor groei.

Gisteren was ik op gesprek bij een van onze opdrachtgevers. Hij heeft voor ons gekozen. Fijn! We bespraken de offerte. Eén waarin ik mijn nieuwe inzicht heb verwerkt. Namelijk dat samenwerken ondersteund wordt met een offerte die ook ruimte biedt om tot verandering van inzicht te komen. Nà opdracht. Dat lukte ten dele; de offerte moet worden aangepast op inhoud, omdat de aanvraag onvolledig was. Daarmee is al meer kwaliteit gerealiseerd en een beter vertrekpunt voor het uitvoeren van de opdracht. Wat (nog) niet lukte is om de onderdelen die ik met begrote uren heb aangegeven ook zo te houden. De wens was toch echt een vaste som aanbieding.

Waar zit de weerstand?

Ik vraag mij af waar de weerstand in zit. Want begrote uren werken twee kanten op. En hebben drie belangrijke eigenschappen. Uren worden niet gefactureerd als ze niet worden geschreven (en wij factureren rechtstreeks uit ons tijdschrijfsysteem). Waar we overschrijden, is dat met reden en ook met een urenverantwoording.  Tot slot, omdat er verrekening van kosten plaatsvindt, kan ik dat voor een lager tarief doen. Je zou zeggen; mooi! Maar helaas, die vlieger gaat niet op. Jammer en ik denk een gemiste kans. Juist hierdoor is een belangrijke voorwaarde voor een goede samenwerking uit de opdracht verdwenen. En eerlijk gezegd begrijp ik niet waar de aarzeling zit.

Zit dat in de angst voor een enorm groot risico in uitloop van uren? Dat er fictieve uren worden geschreven? Of misschien gelummeld wordt bij het uitwerken van de opdracht? Waarom? Want de inschatting is toch ergens op gebaseerd. En transparantie in de vorm van een gedegen urenverantwoording helpt daarbij ook. Heeft het te maken met de macht van de inkoper? Zijn het wederom de vinklijstjes? Of is het domweg wantrouwen? Voor diegenen die het interessant vinden… ‘De meeste mensen deugen’ van Rutger Bregman levert dan misschien nieuwe inzichten op. Daaruit blijkt dat de meeste mensen domweg deugen, maar dat wij onze maatschappij inrichten op de angst voor de excessen of dat de ‘machthebbers’ angst gebruiken om de massa te beïnvloeden. De toeslagenaffaire is daar natuurlijk een goed voorbeeld van. Helaas. Dus daar liggen wat mij betreft de kansen.

Dromen, durven, doen

Mijn offerte moet worden aangepast. Dus toch nog maar eens kritisch door de uren en de structuur heen. En daarbij ga ik niet alles zomaar aanpassen. Je moet durven toch?

 

 

Over de schrijver
Reactie plaatsen

arrow_drop_up arrow_drop_down